Isabelle Andriessen

Isabelle Andriessen - Ivory Dampers (2019)
Delirious (2019)
Fotografie Gert Jan van Rooij

Isabelle Andriessen – Ivory Bumpers (2019)

Een belangrijke inspiratiebron voor de praktijk van Isabelle Andriessen (1986, Nederland) is het boek “Eldorica” van haar vader, kunstenaar, schrijver en componist Jurriaan Andriessen. Het boek is een reisverslag naar een betere wereld, een wereld die werkelijkheid had kunnen zijn als mensen verantwoordelijker waren omgaan met de natuur.

Met haar werk wil Andriessen benadrukken dat alles in dit universum zich in een continue wisselwerking en transformatie bevindt. Mens en materie beïnvloeden elkaar maar de mensheid is slechts een klein aspect binnen een immens volume van tijd en ruimte en de aarde evolueert ook zonder menselijk ingrijpen. Haar werken kunnen dan ook worden opgevat als een zinspeling op een verre toekomst wanneer er geen mensen meer zijn maar wel tal van materialen die de mensheid zullen overleven, zoals plastic, aluminium, en vele niet-afbreekbare chemicaliën, waarvan onduidelijk is hoe die zich met de tijd zullen ontwikkelen.

Andriessen weerlegt het onderscheid dat altijd is gemaakt tussen mens en object en past scheikundige en natuurkundige kennis toe om materialen op elkaar te laten reageren en te laten transformeren, zonder dat daar mensenhanden voor nodig zijn. Haar sculpturen stollen, druipen, gloeien, smelten, roesten, kristalliseren of scheiden substanties af. Zo roept ze met haar werk de vraag op wanneer we iets levend en niet-levend noemen, en wil ze onderstrepen dat objecten zelfstandig kunnen functioneren. Ze werkt met de meest uiteenlopende materialen - van prehistorisch keramiek tot eigentijdse glasvezel -, die allemaal een andere relatie hebben tot de tijd en de omgeving. Daarmee versterkt Andriessen de fysieke en zintuiglijke ervaring van haar publiek.

Ook het werk dat Andriessen voor DELIRIOUS maakte fungeerde als een levend systeem, dat door de samenstelling van materialen gedurende de exposite van textuur en kleur veranderde. De ruim vijf meter lange sculptuur die op een metalen onderstel stond, was opgebouwd uit holle keramische vormen waarover kristallen groeiden en waaruit vloeistof lekte. Andriessens sculptuur zou zomaar een ‘natuurlijke bewoner’ van De Oude Warande kunnen zijn, over duizend, of tienduizend jaar.