DE POËTISCHE ROUTE VAN NAJIBA

Lustwarande zoekt waar mogelijk naar interessante samenwerkingen. Soms dienen die zich spontaan aan, zoals met het Tilburgse literaire productiehuis Tilt.

Tilt is een thuis voor schrijvers. Het biedt hen ruimte om te ontwikkelen, te ontmoeten en te presenteren. Zo organiseert het uiteenlopende evenementen en geeft het publicaties uit. Door middel van verhalen bouwt het werelden; werelden die dicht bij ons staan en waar we ons in herkennen, of die zich juist buiten ons blikveld bevinden en onze kijk op de werkelijkheid verbreden.

Lustwarande en Tilt hebben de handen ineengeslagen. Het resulteerde in de pilot De poëtische route van Najiba - Poëzie en sculptuur ontmoeten elkaar in een wandeling door Lustwarande.

Op zondag 20 september kon publiek meelopen met Najiba Abdellaoui. De stadsdichter van Tilburg liet zich inspireren door de natuur, rust en vooral door de beelden in MATERIAL WORLDS. Najiba stippelde haar eigen route uit en schreef poëzie bij vijf werken, die ze ter plekke voordroeg.

Droomportaal

Kennen wij de namen
van alle kleuren?
Van de bomen
het leven om ons heen?
De namen van alle dingen
zoals Adam ze heeft geleerd?

Onwetend
slaapwandelend
dwalend
zoekend naar
een goed einde
in plaats van
een vrije val
Hopend op
een naam
een tijd
die het heelal
door lichtjaren
en gaten heen
onthouden zal
Alsof dat ertoe doet
Alsof dat ertoe doet
Het doet ertoe
Dus het doet

Zou de wind
alle namen kennen?
Voelen wat hij raakt?
Alles weten
wat wij verstaan?
Of heeft de wind
luchtig en licht
minder dan één
hersencel
omgerekend
naar mens
naar lucht
naar wind
Altijd in beweging
altijd vervormend
altijd kleuren oproepend
en dan weer dovend
altijd op zoek
naar doorgangen
toegang tot de taal
van onze dromen
Woorden om
omver te blazen
Draden om
doorheen te glippen
namen te geven
uit te delen
aan vast te houden
thuis te komen

Dit is een Fagus Silvatica (beuk)
Dat is Ilex Aquifolium (hulst)
Dit is Sambucus Nigra (vlier)
Dat is een doorgang
dit is een droom

Druppels

Dit is een anemoon
houder van herinneringen
Gefermenteerd in zout en hars
snijden de blaadjes dwars
door mijn hersenmist heen

Water vergeet nooit
geen druppel is hetzelfde
Water vergeet
nooit

De stoom uit de dubbeldekkerpan
ruikt naar graankorrels
en zeven groenten
Wat ruikt u?
Ik ruik duizendgatenpannenkoeken
en honing
Echte
waar bijen aan hebben gezeten
Geen suiker met water
Ik ruik een volle tafel
en regen
en zuur
en zout

De mist trekt
een gordijn op
Heel even was ik daar
voor de avond kwam
en deuren sloot
Je kan morgen
terugkomen

Ik kan niet slapen
De blaadjes te dun
te luid in de wind
te vol beschreven
om te lezen
her te beleven
betekenis uit te halen
De inkt druppelt binnen
Geen handschrift
is hetzelfde
Te weinig tijd
om te ontleden
Dus laten we
wat geweest is

in het midden

Veilig hangend
tussen
hanenpoten
hersenmist
stukjes
honing
druppels
gemis

Constant

Er is hier iets gebeurd
zoals er op iedere plek
op ieder moment iets gebeurt
Wij gebeuren hier
Tussen de vier wanden
van de wereld gebeuren wij nu
constant

Iets komt op ons af
Iets beweegt van ons weg
Een onvoorspelbare
voorspelbaarheid
omarmt
verstikt
stemt tot vergeten

Achter de schermen
Gebeurt van alles
alles behalve wij
Is die schim
een nachtmerrie?
Een droom?

Wie bepaalt dat?
Wie bepaalt ons?
Wie schrijft mee?
Wie schrijft tegen?

Wie komt op ons af?
Wie beweegt van ons weg?
Wie bepaalt de namen?

En wat is hier
in onze naam gebeurd?

Reiziger

Leef als een reiziger
zeggen ze

Verzamel niet te veel
Wijsheid weegt niks
zit in alle dingen
Je hoeft niet alles
te hebben
alle planken
te vullen
om het belangrijkste
te bezitten

Draag niet teveel
leer de namen
pas op je schouders
deel de last
of niet
Wees niet lastig
niet verdrietig als Salomon
niet blij als Salomon
Laat die ring
het enige ding zijn

Want alles
ook dit
ook dit
gaat voorbij
Wij gaan
voorbij
Alle watervaste
clichés ten spijt
Niets
behalve het eeuwige
is voor altijd

Waar je ook denkt
gelooft
te eindigen
Wat de reis
of bestemming ook is
Jij gaat
voorbij
licht als de veren
van dertien vogels
of zwaar als
een prachtig paarsgetint
uitgehouwen stuk
Azobé hout
dat we bevroren in de tijd
met onze gedachten
achterlaten in een bos
aan de rand van een weg
aan de voet van een woud
op de grens van onszelf

Overgave

Ze vangen alles op
de stemming van de wind
het gescharrel en het gewroet
Voetstappen
waar ze leeftijden
van af kunnen lezen
als jaarringen
Uitgesproken woorden
en onuitgesproken blikken
tussen de regels
op en naast de paden
Alles vangen ze op

's Nachts komen ze samen
Dertien vogels
met vleugels strak gestreken
op houten palen
Ze praten zoals wij praten
Hebben het over ons
het weer en hun eigen kwalijke zaken, kwalen
Ze kraken harde noten
Kraken en kraken
krassen en kraaien
totdat het begint te dagen
Niet de dageraad, nog niet
Maar het begin van het
antwoord op hun vragen
En als het licht
dan eindelijk komt
staan ze stiller dan ze waren
en buigen ze hun kopjes in overgave
richting het oosten van het zuiden
buigen ze hun kopjes in overgave
naar de Hoeder van alle antwoorden
de Kenner van alle namen
In vredesnaam
onze naam
tot het einde der dagen